Het was zo’n dinsdagochtend waarop de mailbox nog maar net open stond en de eerste vragen zich alweer meldde. Tussen de vergaderuitnodigingen en mutaties zat een berichtje van Iris, een BAG‑beheerder met een scherp oog en nog scherpere vragen.
“Hoi Mirjam, even een vraagje… Wie is nou eigenlijk verantwoordelijk voor de juiste gebruiksoppervlakte? Zijn wij dat echt? Of ligt die taak ergens anders?”
Een vraag die ik al vaak voorbij had zien komen, maar die om de zoveel tijd weer opduikt.
Hoe een eenvoudige vraag ineens een zoektocht wordt
De vraag van Iris was geen domme vraag. Integendeel. Want hoe vaker je ermee werkt, hoe onduidelijker het soms wordt. Zeker als je, zoals zij, een bestaan leidt tussen bouwtekeningen, mutaties, VTH‑collega’s, WOZ‑terugmeldingen en de eeuwige strijd tegen “zo doen we het hier altijd al”.
Ze had in AI gezocht en daar stond dat WOZ verantwoordelijk was, maar dat voelde niet goed. “AI is niet altijd betrouwbaar, toch?” schreef ze. En daarin had ze groot gelijk. AI kan veel, maar nuance is een ander vak.
Dus daar ging ik: op zoek naar het antwoord achter het verhaal.
Het formele antwoord is prachtig simpel:
De wet zegt nee. De praktijk zegt… soms wel
De BAG hoeft de gebruiksoppervlakte niet zelf te berekenen.
Sterker nog: het is niet de wettelijke taak.
De enige verplichting van de BAG is controleren of de aangeleverde informatie klopt.
Gewoon: controleren.
KLOPT HET → opnemen.
KLopt het NIET → terug naar de bron.
Zo staat het in de wereld van regels, beleidsdocumenten en juridische verantwoordelijkheden.
Maar ja… de wereld op papier lijkt nooit op de wereld in het echt.
En dan komt de realiteit binnenwandelen
Want in de echte wereld zit VTH niet te wachten op het opnieuw uitrekenen van een gebruiksoppervlakte van een woonhuis uit 1973. En de WOZ‑collega’s hebben zo ook hun prioriteiten.
En dus gebeurt er iets wat in geen wet is opgeschreven, maar in bijna elke gemeente voorkomt: De BAG-beheerder controleert de oppervlakte en bij twijfel rekent de BAG beheerder de oppervlakte nog eens na. Die uitkomst is voor de BAG beheerder de juiste en wordt opgenomen in de BAG en teruggemeld aan de bron. Een kwestie van efficiëntie. Praktisch. Menselijk.
En zo ontstaat langzaam de indruk dat de BAG verantwoordelijk is voor die berekening van de oppervlaktewaarde.
Maar dat is niet waar. Het is een keuze, een organisatorische afspraak. Een stukje pragmatiek in een wereld die soms juridisch iets te strak georganiseerd is.
Het dansje tussen BAG en WOZ
En dan is er nog de WOZ. Die móet werken met BAG‑oppervlaktes. Als zij twijfelen, melden ze dat bij de BAG.
De BAG moet controleren:
→ is die twijfel terecht?
→ klopt de onderbouwing?
→ is er een berekening of tekening?
En ja… als je als BAG weet dat WOZ héél zorgvuldig rekent, mag je hun waarden ook gewoon overnemen. Dat is geen trucje, dat is professioneel vertrouwen.
Maar ook dát is een keuze.
Het einde van het verhaal
Aan het eind van de dag schreef ik Iris terug. Niet alleen met het antwoord, maar met het hele verhaal eromheen. Want soms is een antwoord niet één zin, maar een context. Een nuance. Een landschap.
En eigenlijk is dat ook precies wat deze vraag laat zien:
De BAG is de controleur, niet de rekenmeester.
Maar binnen gemeenten kiezen we soms anders, omdat het werkt.
En zo werd een simpele vraag even een mini‑avontuur door wetgeving, organisatiecultuur en de botsing tussen “officieel” en “praktisch”.
En dat is misschien wel waarom dit werk nooit saai wordt. 😊
